1. Katta da seramiklerle ilgili bir sergiyle, Osmanlı’da kullanılan ağırlık ölçülerinin ve günlük eşyalarının olduğu birer kısım vardı. Ne yalan söyleyeyim, ağırlıklar benim daha çok ilgimi çekti. Arkeolojik (veya saklanmış) buluntular, elle tutulabilir nesneler benim daha çok ilgimi çekiyor.

Giriş için tam bilet fiyatı 10 TL, 60 yaş üstü ve 12 yaş üzeri öğrenciler indirimli, 5 TL ödüyorlar. 12 yaş altı çocuklar için ücretsiz. Ayrıca biz gittiğimizde de ufak 6-7 yaş çocuklarına yönelik bir workshop vardı, çocuklara “müze gezmek” anlatılıyordu Uzaktan sevimli duruyorlardı ama çocuk fobim sebebiyle yanlarına çok yaklaşmadığım için tam olarak neler yaptıklarını anlayamadım.

Hem Pera Müzesi hem de sergilerle ilgili bilgi almak isterseniz: http://www.peramuzesi.org.tr

Siteden aldığım müzeyle ilgili bir kaç resmi de paylaşıyorum. Süreli sergiler yanılmıyorsam nisana kadar devam edecek.

Konstaniniyye'den İstanbul'a

Anadolu Ağırlık Ölçüleri

Sultanlar, Tüccarlar, Ressamlar

Kesişen Dünyalar

Öncelikle, artık blogumda kişisel hayatıma dair çok az şey yazmaya karar verdim. Hatta eski yazılarımın bir kısmını da temizlemeyi düşünüyorum. Dışarıya karşı çok açık olmak hiç bir fayda getirmedi bana. Bilakis zararıma oldu.

Sonrasında da bolca gezip tozmak ve yeni öğrendiğim şeyleri paylaşmak istiyorum.  Eskiden olduğu gibi mutlaka her pazar gecesi yazmak ve mümkünse yine Fototrek’te yeni kursalara başlamak istiyorum. Herkese mutlu pazarlar dilerim!

Ada demişken, tarifeyebak.com diye bir site açılmış. Facebook’tan gelen bir mesajla haberdar oldum kendisinden. Çok faydalı bir site olmuş yapanların ellerine sağlık Sitede, adaya ulaşım sağlayan bütün motor-vapur-denizotobüsü tarifeleri tek yere toplanmış. Sadece kalkış ve varış noktalarını seçiyorsunuz ve uygun bütün seferler sıralanıyor. Ayrıca mobil arayüzü olması da beni çok sevindirdi.

Neyse, dün önce evde, sonra Evalar’da en son olarak da ofisteki partiye uğrayarak yılbaşı akşamımızı geçirdik. 2.15′te erkenden eve döndüm. Sonra da sabah 11′de uyandım. O saatten beri pinekliyorum. Sanırım Coupling’leri bitireceğim bugün. Akşam da erken yatarım. Sanki yarın pazartesi sendromum olmayacak gibi geliyor, hayırlısı.

El-özet: Sevdiceği göremediğim bir 1 Ocak 2012′e hiç olmasın daha iyi

Bana tam 2 litre mor Moova süt gelmiş En süper yılbaşı hediyesi dersem Erdi’nin aldığı Hello Kitty’e haksızlık olur ama cidden böyle şapşal bir mutluluk sardı beni.

Reklamları ilk çıktığında çok dikkatimi çekmişti, zaten ben söylemeden direkt annem gidip almış denemek için. Dukan diyetinden beri sütü yarım yağlı içiyoruz bayaa sulu geliyordu bize. Ama bu yarım yağlı Moova resmen bağımlılık yaptı! Son 2 haftadır falan geceleri mutlaka bir bardak süt içip yatar oldum.

Bu güzel bir bağımlılık bence, çünkü süt özellikle kadınlar için çok faydalı. İleride kemik erimesinden daha da küçülmemek için mutlaka süt içmem gerekiyor. Zaten çocukluğumda da çok severdim, annem hala benimle dalga geçiyor, küçükken günde 1 inek içerdin diye

Hala alıp denememiş olan varsa, mutlaka içsin. Sütün lezzeti Büyük Menderes ırmağının kıyısındaki Söke ovasının doğallığından geliyor. İnek kardeşler bu sütleri yaparken antibiyotik bile kullanmamışlar.

Şimdi sizleri Moova’yla başbaşa bırakıyorum ve kocaman bir bardak sütü şerefinize dikiyorum!

(Hep aslan sütü içecek değilim ya  )

Bu yıl, 2012′e karşı “şunu bunu bunu mutlaka yapacağım!” listem yok. Akışına bıraktım her şeyi. Gerçi elimden geldiğince pozitif düşünüyorum

Bir de şöyle bir durum var tabi, marduk falan geliyor. Belki de 2013 olmayacak

O yüzden 2012 yılını süper geçirmeyi diliyorum. Herkes için

Ya da boz bir ayıcık olabilirim. Kış başlangıcında çılgınca yemek yemem, sonrasında da bütün kışı uyuyarak geçirmek istemem başka türlü açıklanamaz sanırım.

Gerçi içimde bir leylek de yaşıyor. Kış gelince sürekli sıcak diyarlara göç etmek istiyorum. Ancak bacaklarımdan prangalarla İstanbul’a bağlıyım. En çok adaya kadar uzaklaşabiliyorum.

Bazen de bir japon balığına dönüşüyorum. “Şimdi napıcaktım?” “Ya bişey yapıcaktım ben?” “Hııı, bir şey yapacaktıma ama neydi?” Paso bir şeyleri unutuyorum.

Ayrıca sincapsal hislere de sahibim. Sürekli bişeylerden dikkatim dağılıyor. “Hı, kim, ne, nasıl, tamam!”

Ama en çok kediyim galiba. Sevgilisinin kucağına kıvrılıp sevilmeyi bekleyen cinsten.

Bütün cumartesi günü evde hasta yattım. Ancak öğleden sonra saat 2 buçuk gibi yerimden kalkabildim, sonra da Gün Akşam Oldu diye bir dizi başlamış. Onun ilk bölümünü izleyip ağlayarak haftalık dizi-ağlaması-deşarjımı oldum. Bu aralar çok fazla dizi izleyemiyorum, en son izlediğim Öyle Bir Geçer Zaman Ki ‘de de Cemile Karolin’den geçmiş yılların intikamını çok pis aldı. O yüzden ağlayamamıştım.. (Yazar, bu satırlarda içindeki ultra-ağlak-türk-kadını-psikopatlığına değiniyor.)

Cumartesi böyle boş ve saçma geçtikten sonra, süper bir pazar gününe uyandım. Enerjik, neşeli, zıpzıp! Uçarak kuaföre gidip, dışarıdan bakanların “Aa bu bir kadınmış ayol!” diyeceği bir görünüme büründüm. (Abartıyorum evet, normalde de çok şahane güzelim ben!)

Sonra, Erdi beni evden aldı, Aysel ablanın (SocialWire mutfak işleri bakanı) kızının düğününe gittik. İlk defa bu tip bir düğüne gittim (Okmeydanı, Serana Düğün Salonu, kuru pasta-limonata stayla!)… Çok fazla kalmadan, takımızı takıp kaçtık. 5 gibi eve döndüğümde, annemler de adadan dönmüşlerdi. (Ve annemler de adadan kesin dönüş yaptı!).

Biraz evde annemleri görüp, annemin adadan getirdiği tarhanaları keşfettikten sonra inanılmaz başarısız bir tarhana çorbası yapıp akşam saat 7de Sultanahmet’e doğru yola çıktım. (Tarhanada bişey vardı, yoksa ben çok şahane yaparım tarhana çorbasını!!!).

Efenim, Sultanahmet’e gitmemin sebebi, çok sevgili bir arkadaşım olan Giorgia’nın gelin hamamıydıııı

Bu vesileyle de hayatımda ilk defa hamama gitmiş oldum. Daha önce okuduğum kitaplardan hafif bir aşinalığım vardı. Ayrıca, Haseki Hürrem Hamamı daha önce Dösim’in yeriyken de çok defalar orayı gezmiştim. Hatta gezerken de “ah be burada harbiden hamam olsa ne güzel olur.” diye de içimden geçirmiştim. Kısmet düneymiş

Saat 8de hamamın önünde buluştuk, girdik içeriye. Hep birden soyunup peştemallerimize büründük. Ilıklıkta bir 3 saniye kadar kaldıktan sonra göbektaşı etrafına ve kurnalara doluştuk. Hamam gerçekten sıcak bir yermiş! Ama dayanılabilir bir sıcaklık öyle delirtmiyor adamı. Bir nevi kış günü yorgan içine gömülme sıcağına sahip. Sonra natır ablalar bize bir güzel kese attı. Sabun köpüklü masajımızla pür-i pak olduk. Sonra kremlerimizi sürünüp, kendimizi de dışarıda üşümemek için sıkıca sarıp sarmalayıp eve döndük. Hamam Giorgia’dan çok bize yaramış oldu yani =)

Evayla karar verdik, Noel’den önce de gideceğiz hamama. Maksat yeni yıla tertemiz girelim!

Bu arada perşembe günü de bekarlığa veda partisine gidiyorum… Cumartesi de hayırlısıyla everiyoruz kızımızı. Darısı başıma. Eheh.

Ps. Betty’e de pazar gecesi canlı yayında evlenme teklif edilmiş, kendisine buradan ” bir yastıkta kocayın e mi kadınım!” diyorum.

Akbabalı Meyhane’nin önünden daha önce çok geçtiysem de gitmek hiç nasip olmamıştı. Cuma günü gittiğimizde masamız hazır bizi bekliyordu. Sevgili sevgilim Erdi, sevgili kankacığım Elçin ve sevgili patroncuğum Deniz’le beraber rakının, mezenin dibine vurduk. Mezeler oldukça lezzetliydi, ana yemeğe yerimiz kalmadı. Malesef, gecenin sonuna doğru benim gribim nüksetti (bkz: öksürmekten nefes alamayan ve boğaz ağrısından yutkunamayan küçük Birge’nin dramı) ve kalkmak durumunda kaldık. Ama yine de muhteşem bir gece oldu, Tekirdağ Rakı’ya çok çok çok teşekkürler. (Ve tabii Zarakol ekibine de!)

Ben küçükken, okulların açılmasından hemen önceki pazar inerdik Istanbul’a. Yalnızca biz değil, çoğu arkadaşım o gün veda ederdi adaya. Sadece adaya değil, birbimize de veda ederdik. Eva haricinde hemen hemen hiç bir arkadaşımı kışın görmezdim. Görüşsek de çok ender olurdu, doğum günlerinde falan ancak. Hem okullarımız farklıydı, hem de uzak otururduk.

Cumartesi, pazar annem bavulları toplardı. Dedemi hazırlardık. İskeleye inmeden önce hamal çağırılır, bavullar taşıtılırdı. (O zamanlar tekerlekli bavullardan çok yoktu). Ben çok çok küçükken, dedem babamın koluna falan girip bastonuyla aşağı inebiliyordu sanırım ama hayal meyal hatırlıyorum. Benim daha net hatırladığım zamanları, iskeleden tekerlekli sandalye aldığımız zamanlar. Sonra zaten hep deniz ambulansıyla sedyede gidip geldi. (Ada bir aşktır, ne kadar hasta olursan ol, vazgeçemezsin. Ada her zaman hastasına iyi gelir, yaşama gücü verir.) En son 2004 yazında gelebildi dedem. Sonra inanilmaz yoğun tipi yağan bir şubat gecesi, Gayrettepe’de bir hastanede, adadan uzakta öldü…

Neyse, adadan İstanbul’a inince, hemen büyük bir markete gider alışveriş yapardık. Okullar da acılacağı için her yerde kırtasiyelik malzeme olurdu, mutlaka okul için kalem, silgi aldırırdım anneme. Sanırım mutsuz olduğum günlerde kırtasiye alışverişi yapma isteğim bu günlerden kalma. Yeni kalemler, defterler beni o kadar mutlu ediyor ki! (Yoldan Kabalcı’ya uğrayacağım, çok pis canım çekti!)

Sonra okullar açılırdı ve bir daha taaaa haziran ayında okul kapanıncaya kadar adaya gelemezdik. Ben de okulların bitmesini ve adaya kavuşabilmeyi iple çekerdim…

Daha sonraki yıllarda, liseye başladığımda, ilk 1 ay falan okula adadan gidip gelmeye başladım. Koç’ta okurken bile sabah 5′te kalkıp 9′daki dersime adadan yetişirdim. Tam kış bastırınca da haftasonları (ayda 1 de olsa) adaya gidip gelmeye başladım. Sezonu erken açıp, geç kapamak daha çok işime gelmeye başladı.

Ada kafası çok farklı bir kafa. Yazın hep yazlıkçılara ve günübirlikçilere söyleniyorum ama yazı da güzel. Haftasonları çocukluktan beri beraber büyüdüğün arkadaşlarınla denize gitmek, akşamları bir şeyler içip muhabbet etmek insanı inanılmaz dinlendiriyor. Sokakta beraber top oynadığın, bisiklete bindiğin çocukların şu anda evli ve çocuklu kocaman insanlara dönüşmüş olması çok enteresan şeyler hissettiriyor insana. Adanın bağlayıcılığı, büyüsü olmasa kalabilir miydik acaba birarada?

Kışın, ada dingin ve huzur dolu. Biraz hüzünlü. Sokaklarda hafiften bir kömür kokusu, soğuk yanaklarını ısırırken, adada vakit geçirmek bana gerçekten iyi geliyor. Cumartesi akşamımı kalabalık ve yapış yapış insanların kapladığı Taksim’de bir barda harcamaktansa, rakımla, balığımla adada huzurla takılmayı tercih ederim. Ben adayı bu kadar severken, Erdi sevmeseydi çok üzülürdüm. Ama neyse ki geçen hafta ilk defa geldiği adayı çok sevdi. Adada kışı Erdi’ye göstermek için sabırsızlanıyorum!!

Velhasılkelam, yine acısıyla tatlısıyla yaz bitti. Yine büyüdük. 2011 - 2012 kış sezonu hepimize hayırlı olsun…

Sonra yine düşündüm… İnsanların hayatı tesadüflerle dolu. Belki asla doğru zaman gelmediği için tanışamıyorlar, belki bir kaç salise ile hayatlarının en büyük fırsatlarını ıskalıyorlar. Sonra, eğer o şeyin gerçekten olması gerekiyorsa, olmaası için gereken şartlar oluşursa, oluyor.

Belki ben Erdi ile, bundan çok önce, hiç bilmeden, farkında olmadan kaç defa aynı metroya bindim. Yanyana oturdum. Aynı konsere gittik… Aynı mekanda belki de benim kalktığım yere o oturdu… Belki aynı sinemada, ben o zamanki sevgilimle film izlerken, Erdi de kendi kız arkadaşına sarılmış filmi izliyordu.

İnsan hayatı çok garip, tesadüfler ve tesadüf olamayanlar bizim kaderimizi belirliyor. Hayat kendi kafasına göre ilerlerken bize kendi espri anlayşının ürünlerini sunuyor. Şu anda hayat bana en güzel tesadüfünü sunmuş durumda.

Bu güzel gecenin eşliğinde, Bülent Ortaçgil söylesin… Her ne kadar bir ağustos akşamı  gerçekleşmiş olsa da bu güzel tesadüf, Eylül akşamı çalsın. (Sanırım DJ’lik günlerimi özlüyorum ^_^)

http://fizy.com/#s/1ajbdl