Yani en azından bütün Türkiye’nin yürümesi gerektiğini düşünüyorum. Ben yürüyeceğim. Kendim için yürüyeceğim. Yarınım için yürüyeceğim. Çocuklarım için yürüyeceğim. Çünkü hala susmaya devam edersek, koyun gibi güdülmeye de devam edeceğiz. Fişlenmeye, susturulmaya, doğru ve dürüst hareket etmemizin engellenmesine seyirci kalacağız.

Blogumu okuyan, FF’ten/Twitter’dan/Sözlükten/Ajanstan beni takip eden herkese sesleniyorum:
15 Mayıs 2011′de, saat 14:00′te Taksim Meydanı, İstiklal girişine gelin ve susmayın.

Yarın çok geç olabilir…

Pankart indirmek isteyenler: http://m.friendfeed-media.com/4915504eff09c53ca0ad39e42803d2d1ea1215b9 adresindeki PDF’ten faydalanabilirsiniz!

Yukarıdaki on/off düğmesini yapan Burak Dönertaş’a buradan da verdiği destek için teşekkür edeyim. Ellerine sağlık!

Sonra eve geldim. Bir kaç gün önce edindiğim Food Inc’i izlemeye koyuldum. Her şey tam düşündüğüm gibiydi. Ne yeni bir “fact” vardı ortada, ne de yeni bir çıkarım. İnsan sadece kendi haline üzülüyor.

Bu öyle bir konu ki nereden tutsan elinde kalıyor. Fabrikalaşmış, natürellikten uzak, sağlıksız bir “şeyler” yiyoruz. Hayvancıkların hali içler acısı, tarım bitkileri desen GMO’suz ürün kalmamış. Her şey tekelleşmiş. Parası düzgün yemek yemeye yetmeyenler, fast-food’la besleniyor, hastalanıyor ve tedaviye daha çok para harcıyor. Diyabet ve obezite tavan yapmış durumda. Food Inc’de bahsedilmese de, hastalıkların artması da ilaç tekellerinin işine geliyor. Ne kadar çok hasta, o kadar çok ilaç, astronomik rakamlar… Bundan nemalanan, yıllık ciroları çoğu ülke ekonomisini katlayan dev firmalar. Büyük resme bakınca insanın nutku tutuluyor. O kadar küçüğüz ki bu kocamanların yanında :/

Üniversitede mini mini bir birinci sınıfken, bir “GDO’ya HAYIR!” toplantısına gitmiş ve oradan çeşitli stickerlar almıştım. Birini de defterime yapıştırdım. Bunu gören bölüm başkanı beni haşlamıştı: “Ne biçim kimya-biyoloji mühendisi olacaksın!? Senin işin bunları üretmek… Dünyada ne kadar aç var biliyor musun??” Ben de “Hayır, ben asla GMO üretmeyeceğim. Açlığın çözümü süper mercimek değil.” demiştim.

Gerçi, hala bunu savunuyorum, fikrim değişmedi. Dünyadaki toprakların verimsizleşmesi, 1e 40 yerine 1e 10 (misal) alınması toprakların erezyonundan, kontaminasyondan, radyasyondan, tarım yapılacak alanların azalmasından, nüfusun delice artmasından, savaşlardan… Hepsi var olan dengeleri bozan insanın suçu. Şu andaki mercimekte değil sorun… Beta karoten basılan, nişasta depolarıyla oynanan mercimeğin, ileride çok büyük genetik problemlere yol açacağını düşünüyorum. Çeşitli açıklamalar mantığa uygun gibi dursa da beni ikna edemiyor. (doğal aşılama, evrim varsa gmo’nun da doğal olarak var olduğu vs vs)… h1n1, domuz gibi diye ortalığı inlettiler, “domuz gribi sadece abartılan bir şey, alışılmış gripten ölümler daha fazla. grip virüsü sürekli yapısını değiştirir, bu da değişecek. Panik yapmaya gerek yok. Aşıyı hele SAKIN yaptırmayın!” dedim. Ne kendime ne çevreme yaptırdım. Sonrasında bu gribin tamamen ilaç şirketlerine destek sağladığı ve medya pompalaması olduğu, ayrıca aşıların bir sürü komplikasyona yol açtığı ortaya çıktı.

Artık çoğu suni gündeme inanmıyorum. Büyükler o kadar büyük ki, sızmasını istemedikler hiç bir şey sızmaz. Medya yazmaması gerekenleri yazmaz. Büyükler tepişir, çimler ezilir. O kadar…

Neyse, üniversiteden mezun oldum. Ne kadar acı ki; ilaç şirketlerinin birinde mühendis olarak değil ama pazarlamacı olarak çalışmayı düşünüyordum. ((Yıllar geçtikçe, idealler paslanıyor. Hayatın gerçeği PARA oluyor)). Döndüm dolandım reklam şirketine düştüm. Sistemdeki çarklardan biri oldum. Hem de en zavallılarından biri. Üstelik ilaç firmalarından biriyle her gün cebelleşiyorum. Daha çok ilaç satabilsinler diye…

Bazen her şey o kadar berrak ve anlamsız geliyor ki. Saçma sapan şeylere didinerek tükeniyor ömür. Çoğu insan kendini traji-komik şekilde paralarken, asıl önemli şeyler gelip geçmiş oluyor. Para kazanacağım diye didinirken, gencecik hasta oluyorsun. Trafik kazası oluyor, ölüyorsun. Nooldu, nereye gitti o çabaladıkların? Elinde, avucunda ne kaldı? Kimde ne iz bıraktın?

Bence iyi insan olmanın, “cennete gidebilmenin” yolu; etrafındakilere zarar vermemekten geçiyor. Eğer kasıtlı olarak birilerine (kendin de dahil olmak üzere) bir şekilde zarar veriyorsan, sen kötü bir insansın. Hırslarla, inatla, gururla, öfkeyle birilerini acıtan, ileriki dönemlerinde de başkaları tarafından acıtılır gibi geliyor. Belki bir nevi karma inancı. (Buna inanmaya ihtiyacım var, adaletsizlik sarmış her yanımızı…)

Food Inc’i izledikten sonra, ekşisözlük deşelemesi yaparken bu grubu keşfettim: Fikir Sahibi Damaklar. Yemeğimize sahip çıkmamızı, gerçek gıdaları talep etmemizi savunuyorlar. Slow Food ile bir iş (daha doğrusu gönül) birlikleri var. En son İstanbul Lüfer’e Hasret Kalmasın kampanyasını düzenlemişler. (Greenpeace’in Kaç Santim kampanyası gibi Çinekop ve Sarıkanatlar yenmesin, çinekopa dönüşsünler diyorlar).

Doğa için, hayvanlar için iyi bir şeyler yapmaya çalışan insanlar, bence iyi insanlar. Çünkü doğanın dengesi korunursa, insanlık da korunur. İyi insanlara, iyi şeyler yapabilmeleri için destek verelim. Çünkü, onlar başkalarında iz bırakmayı başarabiliyor ve yanlış giden şeyleri değiştirmeye çalışıyor.

Son olarak,

- Olabildiğinde mısır şurubu içeren, yüksek şeker oranına sahip yiyeceklerden uzak duralım. Özellikle çocukların yemesine/içmesine mani olalım. Sodalı içecekler, hazır meyve suları ve fast-food özellikle kaçınılması gereken şeyler.

- Dışarıda yemek yerine evde pişirelim.

- Etiketlerini ve içeriğini okumadan bir şey satın almayalım.

- Büyük marketler yerine manavlardan, kasaplardan ve yerel dükkanlardan alışveriş yapalım.

İnsanları sevmediğimi, hayvanları sevdiğimi daha önce pek çok yerde söylemiştim. Yine tekrar ediyorum:

İnsan ırkı kadar bencil ve zalim başka bir ırk yok. Hayvanları gördükçe insanlığımdan utanıyorum. O yüzden, onların haklarını savunmak için cumartesi yürüyor olacağım. Bir saniye olsun kendinizi onların yerine koyun. Sokaklarda, aç, susuz, horlanarak, buz gibi soğukta veya sıcakta yaşamaya çalıştığınızı düşünün. Sizi tekmelesinler, arabayla vurup kaçsınlar, ölüme terk etsinler…

O kediciği tekmeleyerek öldüren herifi gebertseniz, o yaratığı adamdan sayıp sizi hapse atarlar.  Ama o herif 600 lira ödeyip gezebiliyor. Bunu sindiremeyecek kadar duyarlıysanız, siz de gelin.